کاروان

در میان گوشها آوای پچ پچ می رود/ کاروان حج ما گویی که معوج می رود/ مبتلای کاروانیم و اسیر ساربان/ در تغافل مرکبش همواره سرکج می رود/ در بیابانیم و دور افتاده ایم از همرهان/تشنگی بیداد کرد آتش فتاد بر کاروان/ما اسیر ناکجا آباد این افسانه ایم/بارالها کی رسد دستی ز سوی مستعان/ناقه لیلا به منزل می رسد از راه دوست/ منزل مجنون کجای این بیابان عدوست/شمع جان سوزیم و چون پروانگان در آتشیم/آب آمد،حسرتا،این آب هم آب خدوست.  ف ه

/ 1 نظر / 16 بازدید
فاطمه مومنی

خیلی زیبا سروده اید واقعا خسته نباشید[چشمک]